Plakboek theater > aug 2010
De Parade 2010
Amsterdam heeft nog steeds de gezelligste editie van De Parade. De locatie is perfect en het publiek laaft zich aan rosé, eten en af en toe een voorstelling. En gelukkig zijn sinds een paar jaar de parademakers ook weer een stuk zichtbaarder. Eigenlijk past het dan ook niet om kaartjes via internet te bestellen. Maar ja, de rijen op het terrein zijn zo lang, dat je maar beter het zekere voor het onzekere kunt nemen als je voorkeuren hebt voor wat je wilt zien. Samen met Saskia en Theo had ik een avondvullend programma opgesteld: Schoftendiner van Carver, Nest van Niek Barendsen, Jij & ik van De Gemeenschap en Rear Window van Michael Helmerhorst.
Schoftendiner – Carver
Een prachtige voorstelling! Sterk mimespel en een eenvoudige setting maakten het een feest om te kijken naar het personeel in een scheepsrestaurant. Prachtig om te zien dat zelfs de meest eenvoudige dingen zo goed zijn uitgewerkt, zodat het onmogelijk is om je te vervelen. De worsteling met papier dat aan een schoen blijft zitten, een stapel borden die zo organisch beweegt als een harmonica en een schitterend toneelbeeld maakten het echt een feest om naar te kijken. Niet zo overrompelend als deze tekst nu zou suggereren, maar zeker boven het niveau van een gemiddelde paradevoorstelling.
Nest – Niek Barendsen
Typetjes in alle soorten en maten komen samen in een schattig verhaaltje over de lotsbestemming van een nest jonge poesjes. Ilse Warringa en Niek Barendsen zetten de typetje, van oud nichtenstel tot yuppen-met-kinderwens, sterk neer. Eenvoud is vaak het beste ingrediënt in dit soort voorstellingen en dat blijkt Niek Barendsen goed te beheersen: een paar props en verder goed spel. Jammer is dan wel dat de types wat op de oppervlakte blijven. De diepgang is 0 en de teksten zijn soms nodeloos grof puur voor het effect. Het is grappig om te zien dat sinds Jiskefet alle yuppen zijn veranderd in Lullo’s, terwijl de echte yup inmiddels weer is geëvolueerd. Een half uur buiten de tent kijken naar het publiek bij de wijnbar levert ongetwijfeld een minder karikaturaal beeld op, met net zo veel entertainmentwaarde.
Jij & Ik – De Gemeenschap
Reineke Jonker is de ster en redding van deze voorstelling. Voorstellingen die gaan over types die de spelers zelf kunnen zijn, worden alleen goed als je weet dat het wordt gespeeld. Maar Hans Zilver en Bill van Dijk staan te dicht bij hun personages. En ze lijken daardoor de plank volledig mis te slaan. Het is ook lastig: een musicalvedette in een tent op De Parade. Het spel van Van Dijk is te groot voor de kleine zaal. En hij lijkt er zelf ook geen raad mee te weten. Zilver daarentegen weet zich helemaal geen raad zonder zijn gitaar en stuntelt er een beetje op los. De entree van Jonker brengt echter wat lucht in deze anders tragische voorstelling. Ze balanceert precies op het lijntje dat Van Dijk en Zilver slapjes vasthouden. Dat doet ze goed, want uiteindelijk weet ze overacting (Van Dijk) en underacting (Zilver) bij elkaar te brengen met zowel spel als zang. En dat ondanks de matige teksten van de doorgaans goede Rob de Graaf.
Rear Window – Michael Helmerhorst
Neem een archief van beeldmateriaal en zoek beelden die bij elkaar zouden kunnen horen, schiet vervolgens wat materiaal van wat er aan de andere kant van de camera zou kunnen gebeuren en je hebt Rear Window. De twee LCD-tv’s staan met de rug naar elkaar toe en het publiek kan heen- en weer lopen om de achterkant van het beeld te zien. Onduidelijk is waarom er aan de ene kant een tribune staat voor het publiek en aan de andere kant niet, want feitelijk worden er twee films getoond. Maar dat zal wel zijn vastgelegd in het concept van de Lightbuilding. Maar er ontstaat in elk geval een boeiend schouwspel van publiek dat heen en weer loopt om telkens de achterkant van een beeld te zien. Meesterlijk is de achterkant van The Birds. Maar ook de achterkant van de aankomstspeech van Juliana is goed gevonden. Maar het mooiste was toch wel de mevrouw die als een kind zo blij heen en weer liep tussen de twee schermen: het publiek is soms de beste voorstelling. Al met al een leuke afsluiter van De Parade.