Plakboek muziek > mei 2010
Monsterball Tour - Lady Gaga
Een bomvol Sportpaleis krijgt na het toch wel rampzalige voorprogramma (vast heel hippe punk uit New York, maar totale mismatch met de Gaga-doelgroep) dan eindelijk de show te zien waar iedereen op wacht. Het is duidelijk dat de 24-jarige Lady Gaga in een jaar tijd van one-hit-wonder tot superster is gemarket. Had een jaar geleden nog maar anderhalve paardenkop van haar gehoord, inmiddels is er niemand in de Westerse wereld die niet door de tentakels van haar PR-machine is gegrepen.
De show is duidelijk opgebouwd uit zekerheden: het opbouwen van de aftrap met een geheide meeklapper van Michael Jackson, een zeer geschmierd praatje tegen haar fans (‘you are not my fans, you are my friends’) en een paar veren in de kont van het publiek: jullie zijn uniek ‘Kleine Monsters’! Het album van Lady Gaga staat vol met hits en de monsterlijke publiciteitsmachine klopt het imago verder op. Het concert is dan ook een grote aaneenschakeling van live-videoclips. Gaga zelf is de helft van het concert backstage aan het omkleden en de opbouw van het concert zorgt niet echt voor een climax. Dat ligt ook een beetje aan het Belgische publiek; dat braaf op de stoelen blijft zitten. Gaga is een formule volgens decennia-oud succesvol recept, met een snufje Michael Jackson, een beetje Madonna en vooral veel mooie dansers voor het ubergeile publiek van tienermeisjes en homo’s. Zelf kan ze niet dansen, maar ze weet dat wel prachtig te maskeren. Ze kan wel zingen en pianospelen. En dat de video’s tussendoor dan wel heel erg doen denken aan die van Madonna maakt eigenlijk niets meer uit. Ze is 24 en als ze gefocust blijft kan ze het schoppen tot superster die jarenlang mee kan. Maar voor het zover is, zal ze toch moeten ontstijgen aan de clichés van de pop. Maar dat weet ze zelf ook, anders had ze nooit de coupe aangenomen van Andy Warhols Marilyn Monroe. Ze is massa en ze is Gaga.